Gospođa Milica davno hotěla imati životno. Po smrti muža ona živela sama v stanu v Novom Sadu, i v domu bylo jej pretiho. Jedin den v martu ona pojehala v azil za životnyh na kraju grada.
V velikoj sobě živelo okolo 30 kotov. Mače igrali se vkupě i glasno mijaukali. Ale v kutu, v korzinkě, spal jedin veliky sivy kot. Volonterka objasnila: «To jest Brko. On imaje 10 lět. Nikto ne hoče jego, zato že on jest stary. On živje tu uže jedin god.»
Milica prišla bliže. Brko otvoril jedno oko, vstal i počal trěti se o jej nogu. On glasno mrmlal. Milica se usmihnula: ona našla svojego kota.
Najprvo ona musila napisati formular i odgovoriti na mnogo pytanj. Brko uže byl vakcinovany. Volonterka dala jej několiko sovětov i paket suhoj hrany.
Prve dni Brko se skryval pod posteljeju i vyhodil tolko noćju. Ale za jedin tydenj on uže spal na divanu blizu svojej gospodarice. Dnes on každy večer čeka ju pri dveri, kogda ona se vraća iz magazina. «On jest stary, i ja jesm stara», Milica se směje. «My odlično razuměmo jedin drugogo.»