V petok večerom Pavel, 19 lět, byl na roždennom dnju svojego druga Marka. Marko živje na drugom koncu Beograda. Zabava byla odlična: muzika, pica, mnogo ljudij. Pavel tancoval, govoril s drugami i zabyl o vrěmeni.
V 23:15 on pogledal na telefon. Poslědnji avtobus odhodil v 23:30! Pavel brzo se proščal so vsimi i běžal na ostanovku. Prepozdno: on viděl, kako světla avtobusa izčezajut na koncu ulicy.
Pavel byl v težkoj situaciji. Za taksi on ne imal dosta pěnjez, i ne hotěl buditi roditeljev. Pěšo do doma trěbalo iti 90 minut, i na ulicě bylo hladno i temno. Vratiti se na zabavu bylo mu trohu sramno.
Togda on napisal poruku Marku. Za pet minut Marko prišel na ostanovku. «Ty jesi lud? Ostani u nas, my imajemo divan.» Pavel s radostju se soglasil.
Oni vratili se na zabavu, i Pavel spal na divanu v gostinnoj meždu balonami. Jutrom on pomogal Marku čistiti stan, i potom sěl na prvy avtobus. Od togo dnja, kogda Pavel ide kuda-nebud večerom, on vsegda nastavi budilnik na telefonu.