Za 80. roždenny den rodina podarila dědu Stanislavu smartfon. 20 lět on imal stary telefon s gumbami, tolko za zvonenje. «Za čto mně ta igrača?» on mrmral, kogda otvoril karton. Ale jego vnučka Maja, 15 lět, obečala mu pomogati.
Každu srědu po školě Maja hodila k dědu v Brno, da by davala mu uroky. Prvy raz děd ne mogl ani odblokovati ekran. Maja sdělala bukvy veće, zato že děd slabo vidi.
Pomalo Stanislav dělal napredok. Najprvo on naučil se pisati poruky. On pisal pomalo, jednym prstom, i vsegda podpisal: «Celuju, děd Stanislav». Potom Maja naučila jego fotografovati. Děd fotografoval svoj vrt, svoje pomidory i — slučajno — svoju nogu.
Najlěpši moment byl v junu. Maja pokazala dědu, kako dělati videozvonok. Stanislav zvonil synu, ktory živje v Kanadě. Kogda on viděl na ekranu lice syna i vnukov, v jego očah pojavili se slzy.
Dnes děd koristi telefon každy den. On gleda prognozu pogody, sluša radio i posylaje vsej rodině fotografije svojih ogurcev. Ale sejčas jest novy problem: za stolom on ne pušča telefon iz ruk!