Na moj roždenny den moja prijateljka Katarina mi podarila urok keramiky. Ja nikogda v životu ne rabotala s glinoju. V slědujuču subotu my pojehali vkupě v malu dělarnju v centru Krakova.
Dělarnja byla světla i topla. Na polkah stojali tanjiry, šalky i vazy. Majstorka se zvala Ana, ona imala okolo 60 lět. Ona dala nam fartuhi i po kusku sive gliny. «Dnes vy budete dělati misku na gončarskom kolu», ona skazala.
Gončarsko kolo jest mašina, ktora se brzo vrti. Glinu trěba položiti točno v centr i držati mokrymi rukami. V video to izgleda prosto, ale v realnosti to jest strašno težko! Moja glina skakala nalěvo i napravo, i jedin raz ona pala na pod. Katarina se smějala tako, že takože pokazila svoju misku.
Ana byla vrlo terpeliva. Ona položila svoje ruky na moje i pokazala pravilno dviženje. Pomalo, centimetr po centimetru, ja sdělala malu misku. Ona byla trohu kriva, ale silna.
Togo dnja my ne mogli vzeti miski domov: oni musili posušiti se i peči se v specialnoj pečě. Za tri tydnja ja vratila se po moju. Sejčas ja každo jutro jem iz nej kašu. I ja se zapisala na kurs iz 10 urokov!