Semja Kovač iz Celja imaje psa Bobija. On jest vesely zlaty pes, ktory ljubi běgati i jesti. Ale v vtorok Bobi ne hotěl jesti svoj zavtrak. On ležal v kutu i ne hotěl iti na prohodku. Tako nikogda ne bylo!
Večerom jemu bylo zlo i on ne pil vodu. Desetlětny Luka plakal: «Bobi umre?» Mama zavolala v veterinarsku kliniku. Oni imali svobodny termin rano v srědu.
V klinikě veterinarka pregledala Bobija. Ona izměrila temperaturu, slušala srce i dotknula se jego života. Bobi tiho zavyl. «Jego život boli», ona skazala. «Čto on jel včera?» Mama ne znala. Potom Luka priznal: «V nedělju na pikniku on jel kosti od kury. Ja jemu jih dal.»
Veterinarka sdělala rentgen. Na slikě byl maly kus kosti v žoludku. «Na srěću, kus jest maly. On izide sam. Ale Bobi musi jesti tolko meku hranu tri dnja i piti mnogo vody.» Ona dala lěkarstvo protiv bolja.
Po trěh dnjah Bobi opet běgal po sadu i lajal na mačku sosědov. Luka obećal: «Nikogda vyše kosti!» Bobi ne razuměl, ale mahal hvostom.