Peter iz Žiliny jezdi na rabotu velosipedom každy den. Jego velosiped byl modry, s kožanym sedlom i črnoju košaroju. On kupil jego pred tremi lětami i vrlo ljubil jego.
V srědu on ostavil velosiped pred gradskoju bibliotekoju. On zaključil jego, kako vsegda, ale tolko za koleso, ne na stojak. Kogda on vyšel po jednom času, velosipeda ne bylo. Na zemji ležal tolko razrězany zamok.
Peter byl šokirany. Potom on pošel na policiju blizko biblioteky. Policajka vzela jego dokumenty i stala pisati protokol. «Kako izgledal velosiped? Imate li sěrijny nomer?» Peter imal fotografiju velosipeda v telefonu i takože račun so sěrijnym nomerom. Policajka byla zadovoljna: «To jest vrlo dobro. Tako my možemo najdti jego.» Ale ona takože skazala, že mnogo velosipedov nikogda ne najdut.
Peter napisal o kradeži v gradsku grupu v internetu. Mnogo ljudi dělili jego post.
Za tri dnja jedna ženšina napisala jemu: «Ja viděla tvoj velosiped na rynku za gradom! Jedin mužčina prodaje jego.» Peter srazu zavolal policiju. Policajci pojehali tamo i vzeli velosiped. Sejčas Peter imaje dva zamka i vsegda zaključaje velosiped na stojak.