V subotu Emina pošla v stary grad v Mostaru kupiti podarok za mamu. Na mostu stojalo mnogo turistov. Iznenada jedin mužčina zavolal: «Emina? Emina Hadžić?» Ona se obrnula. Pred njeju stojal visoky mužčina s bradoju i malym dětetom na rukah.
Ona ne poznala jego. Potom on se usměhnul i ona uviděla staru smešnu usměšku. «Dino!» Dino byl jej najlěpši drug v osnovnoj školě. Oni sedili za jednoju partoju šest lět. Potom jego semja preselila se v Germaniju, i oni izgubili kontakt.
Oni pošli v malu kavarnju pri rěkě Neretvě i pili bosansku kavu. Dino razkazal, že on studoval v Germaniji i rabotal tamo kako arhitekt. Pred jednym godom on vratil se v Mostar s ženoju i synom. Maly Adem igral s ložičkoju i smějal se.
Emina razkazala o svojej rabotě v bolnici i o svojem psu. Oni vspominali učitelja matematiky, ktory vsegda kasnil, i školny izlet v Sarajevo, kogda Dino izgubil svoj bilet.
Pred odhodom oni razměnili nomery telefonov. «V slědujuču subotu prijdi k nam na obed», skazal Dino. «Moja žena dobro gotovi!» Emina obećala prijdti. Ona ne kupila podarok za mamu, ale ona byla vrlo srěćna.