Matej rabotaje v ofisu v Ljubljani. Každy den on sedi osem časov pred kompjuterom. Prošlu zimu jego hrbet stal boleti. Na počatku bolělo tolko večerom, ale potom takože rano.
On šel k lěkarju. Lěkarka jego pregledala i skazala: «Vaš hrbet ne jest bolny, on jest slaby. Vy mnogo sedite i malo se dvigajete. Trěba vam sport, najlěpše plavanje.»
Matej ne plaval od školy. On se malo styděl, ale našel klub plavanja blizko svojego doma. Tam jest grupa za doroslyh, dva raza v tydnju, v 19 časov. Prvy trening byl trudny. Matej plaval tolko dvě dlžiny bazena i byl umorjeny. Ale trener, mlada ženšina imenem Nina, byla vrlo trpěliva. Ona pokazala jemu, kako pravilno dyhati v vodě.
V grupě byli ljudi raznyh lět: studentka, dva pensionera, voditelj taksi. Po treningu oni često pili čaj v kafe pri bazenu.
Po trěh měsecah Matej plave tridset dlžin bez pauzy. Hrbet uže ne boli. I on imaje novyh prijateljev. «Moj hrbet byl moj najlěpši trener», on se směje.